Και μέχρι να ολοκληρωθεί η ανακαίνιση του Πνευματικού Κέντρου Δήμου Ιωαννιτών...μια αναδρομή σε μια απο τις πιο αγαπημένες μου ατομικές Εκθέσεις Ανάγλυφης Ζωγραφικής:
πατήστε εδώ ΕΚΘΕΣΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΌ ΚΈΝΤΡΟ ΔΗΜΟΥ ΙΩΑΝΝΙΤΏΝ
Και η ανάλυση της Έκθεσης στο ITV:
Υπάρχουν κάποια μέρη που λειτουργούν σαν μηχανές του χρόνου.
Για εμάς, η Ιτέα είναι ο προορισμός των δικών μας «σκασιαρχείων».
Τότε που αφήναμε πίσω δουλειές και υποχρεώσεις για ένα τριήμερο γεμάτο ελευθερία, και τώρα, επανηλθαμε για να επιβεβαιωσουμε πως η ίδια σπίθα είναι ακόμα εκεί.
Υπάρχουν τόποι που δεν τους επισκέπτεσαι απλώς· τους κατοικείς μέσα σου.
Για εμάς, η Ιτέα είναι ένας τέτοιος τόπος. Ένα λιμάνι γεμάτο αναμνήσεις από τότε που η παρέα ήταν ολόκληρη και τα γέλια μας αντηχούσαν στην προκυμαία.
Φέτος, επιστρέψαμε. Οι δρόμοι ίδιοι, ο αέρας γνώριμος, μόνο που αυτή τη φορά η σιωπή για τον φίλο που «έφυγε» γέμιζε με έναν γλυκόπικρο τρόπο τα κενά ανάμεσα στις κουβέντες μας.
Oι Απόκριες είχαν τη γεύση της παλιάς καλής παρέας και τη ζωντάνια του σήμερα. Ξεκινήσαμε με την Ιτέα να φοράει τα γιορτινά της, με την παρέλαση και μια ορχήστρα που μας παρέσυρε στον ρυθμό της.
Οδοιπορικό σε Ιτέα , Άμφισσα , Αράχωβα , Γαλαξίδι !
Κι επειτα σειρά είχε η κοσμοπολίτικη Αράχωβα, για να νιώσουμε τον καθαρό αέρα του βουνού...
Και το ταξίδι κορυφώθηκε στο Γαλαξίδι, την Καθαρά Δευτέρα.
Εκεί, στα «Αλευρώματα», γίναμε όλοι ένα μέσα στο πολύχρωμο σύννεφο της σκόνης. Ένα έθιμο που μοιάζει με τη ζωή την ίδια: λίγο θολή, γεμάτη ένταση, αλλά στο τέλος, όταν το σύννεφο κάθεται, μένει το γέλιο και η ανάγκη να μοιράζεσαι τη στιγμή.
Γίναμε πάλι παιδιά! Μέσα στα πολύχρωμα σύννεφα αλευριού και τα γέλια του κόσμου, ένιωσα πως τίποτα δεν άλλαξε πραγματικά...
Οι δρόμοι της Φωκίδας ξέρουν καλά τα χνάρια μας και εμείς ξέρουμε πώς να απολαμβάνουμε κάθε στιγμή, όπως τότε που το μόνο που μας ένοιαζε ήταν η επόμενη στάση για καφέ με θέα τη θάλασσα.
Ένα τριήμερο γεμάτο χρώμα, παράδοση και την καλύτερη συντροφιά. Γιατί τελικά, τα πιο ωραία ταξίδια είναι αυτά που τα κάνεις με τον άνθρωπό σου, ξαναγυρνώντας εκεί που νιώθεις «σπίτι» των αναμνήσεων σου και της ΞΕΓΝΟΙΑΣΙΑΣ σου.
Κοιτάζοντας τις φωτογραφίες, βλέπω στα μάτια μας την Ιτέα του τότε και την Ιτέα του σήμερα. Ένα ταξίδι-φόρος τιμής στα χρόνια που πέρασαν και μια ανοιχτή αγκαλιά σε εκείνα που έρχονται.
Γιατί όσο θυμόμαστε και όσο ταξιδεύουμε, η παρέα δεν διαλύεται ποτέ.
Και μιλώντας για παρεα ,η επανασύνδεση καποιων απο τους συμφοιτητές του συζύγου στην Κυπαρισσία στα Πλατάνια Τρυφυλίας-ένα όμορφο και γραφικο χωριό με τους Καταρράκτες της Νέδας=ηταν άλλη μια ευκαιρία να σφίξουμε τις αναμνήσεις και,τις αναπολήσεις...
Δεσμοί που μας συνδέουν άρρηκτα,οσες δεκαετίες και να περάσουν.
Και στην επιστροφή μας περίμενε ....
Κλείνοντας να κάνω μια ιδιαίτερη μνεία-μη ξεχνώντας την κατάσταση γυρω μας, που ολοένα και κλιμακώνεται,παρά το πείσμα μας για αποδράσεις απο σκοτούρες...
...στην Ευαισθησία την ανθρωπιά και την προσφορά αγάπης για τον συνάνθρωπο σαν Γιατρός και συγχρόνως αγαπη και σεβασμος για την Πατριδα σαν Έφεδρος.
➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖➖
Κλείνοντας θα ηθελα να επισημάνω πως το κεντρικό κτίριο του Πνευματικού Κέντρου Ιωαννίνων (επί της οδού Αγίας Μαρίνας) παραμενει κλειστό για περίπου κάποια χρόνια τωρα λόγω εκτεταμένων εργασιών ανακαίνισης και ενεργειακής αναβάθμισης.
Αναμένω με μεγάλη ανυπομονησία λοιπόν να παραδωθεί στο κοινό, ώστε να προγραμματίσω την επόμενη μου Έκθεση Ανάγλυφης Ζωγραφικής! Είναι ο μόνος χωρος που δείχνει την σωστή ευαισθησία και κυρίως ΣΕΒΑΣΜΟ στους καλλιτέχνες πολίτες της.
Δείνει εύκολη πρόσβαση, αμεσότητα, στήριξη και ενδυνάμωση σχέσεων.
❕Το γιατί η αγαπημένη μου Πρέβεζα θα παραμείνει ανάμνηση...πατήστε εδω :
https://readimou.blogspot.com/2019/09/
➖Στην καρδιά μου όμως θα μείνει η Η Πρώτη Έκθεση 2010
(πατήστε εδω https://readimou.blogspot.com/2010/ )
Άλλος χώρος, αλλο μεράκι και έρεισμα προς τους καλλιτέχνες...
εις το επανιδείν με ΥΓΕΙΑ!
Πιστή στο -καθιερωμένο- φθινοπωρινό ραντεβού, όπου οι εικόνες του καλοκαιριού έχουν μετατραπεί ήδη σε γλυκιά αναπόληση, έως και σχεδόν "αχάριστη" προσμονή για το επόμενο ...
Η οικογένειά μας μεγάλωσε κατά ένα ακόμη μέλος!
Η αμετροέπεια, η ανικανότητα διαχείρησης καταστροφικών συναισθηματικών ασταθειών, αχάριστων και εγωιστικών ιδιοκτητών ...μας έφεραν στο κατώφλι μας ενα ακομα σκυλάκι..
Ηταν δυσκολο να εκπαιδεύσουμε απο την αρχή ένα -ανέμελο και ισχυρογνώμων στο τεμπεραμέντο- ζώο που του φερόταν σαν κούκλα διχως αυθύπαρξη...
Το δεχτήκαμε, το αγκαλιάσαμε, το εκπαιδεύουμε και μεγαλώνει ευτυχισμένο μαζί μας.
Κλείνω τον πρόλογο τονίζοντας πως τα κουτάβια δεν είναι "πρόβα παιδιού", δεν είναι μέσο χειριστικών συνθηκών. Δεν στεριώνει ενα οικοδόμημα εάν ο ονοματισμένος ιδιοκτήτης εγωπαθεί ...
Ιδού λοιπόν ο κούκλος μας
ο Νίνο !!!
ΑΓΑΘΗ ΛΑΜΠΡΑΚΟΥΛΗ ευχαριστούμε για την στήριξη,το έργο,την ανιδιοτελή προσφορά,την ΑΝΘΡΩΠΙΑ!
σ.σ.Ευχαριστώ και καποιους ντόπιους παράγοντες,που κινητοποιούσαν,ανα τακτά διαστήματα τα βραδυποδα πατήματα της περιφέρειας.
(ο επιμένων νικά,σωστα?!)
ΥΙΟΘΕΤΗΣΤΕ σωστε,κ στηριξτε!
